
yaşamın hüznünü,
paylaşarak azaltmayı umuyorduk...
onlar çocuk yanımızı kanatıp giderlermiş,
tek söz söylemeden...
sevgi bizim en güçlü yanımızdı
ve en zayıf yanımız...
ağlamayı önce sevgilerde öğrendik...
ve sevgi,
yalnızlığı göze alabilmekti çoğu zaman...
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı